przechadzał się w płaszczu uniżenia
Pokorny człowiek, którego celem
było jedynie kochać
i jakby na złość zamknięty został w ciele
dzierżył on berło błędu
lecz by je zdobyć musiał ówcześnie
postawić cytadelę głupocie
i rozebrać ją cegła po cegle
nadali mu imię lecz
nie utożsamiał się z nim zbytnio
hołdował własnemu przekonaniu
że człowiek jest sobą wtedy tylko
gdy tworzy rzeczy większe
niźli język ludzki by objął
ubogim znaczeniem
ludzką słabą, butną mową
stał się on latarnikiem
który palcem biegł po snach
wprowadzał do nich światło
i znikał na chwilkę tuż przed świtem
w słoju, w którym wieczorami
przyglądał się świetlikom
chodząc nocą przechowywał łzy
by rankiem zostawić je wraz z rosą
niezauważony choć słyszalny
człowiek, o którym teraz już wiesz
żyje pośród nas, byś gdy pójdziesz spać
troską objęty mógł śnić jak w niebie

Bóg ułożył mnie na swej dłoni
i ogrzał oddechem
tak, że serce moje stanęło
a potem zabiło rytm pieśni na jego cześć
On nadał mi nowe życie
oddechem swym z martwych wyciągnął
i upuścił znów na ziemię
bym zbudował Mu z miłości tron

myślimy o zmarłych
żałując, że nie zadaliśmy im tylu pytań
a tymczasem nie dopuszczamy do głosu
żywych, którzy dni też mają mało
tkwimy tak w tej pięknej serenadzie
na pokładzie parowca wyobraźni
lecz ptak nie niesie gałązki by o lądzie zawiadomić
a złożyć wkrótce ją na płycie grobowej
mądrość, której nie ukoronują dyplomy
ani pieczęć profesorów czy ludzi światłych
to zrozumienie zawczasu przemijalności
i nadanie szacunku ludziom żywym przez wzgląd
na ludzi martwych

dobry Gepetto pochylony nad ziemią
spogląda na Pinokia
łza w jego oku się kręci
i wie, że oddałby za niego wiele
bo go kocha
jak wierzba płacząca
obserwuje przygarbiony każdy jego krok
każdy upadek i śmiech
a drewniany chłopiec usiłuje
być tak podobny do swego Ojca
żal nie występuje w sercu Gepetta
jest tylko pragnienie by powrócił
i wysyła dobrodusznego Hipolita
by ten mały świerszcz
zagrał na skrzypcach i mu go oddał
nawet gdy przychodzi czas
kiedy nos rośnie jego synowi
a ten sprzedaje podręczniki
to wciąż ten Dobry Starzec
się za niego modli 

nie wszystko w życiu jest wszystkim
choć przyzwyczajenie
daje nam tę samą wagę
do piór i łez
nasz wzrok spoczywa na wspomnieniach
i żal okrywa nas jak płaszcz
świadomość, że rozmawiać mogliśmy
a zaprzepaściliśmy tak wielki dar
oczy tkwią wciąż w jednym punkcie
i powtarzamy kolejny raz ten sam błąd
nie dajemy szansy innym ludziom
by stworzyć mogli z nami domek z kart
pokurczeni jesteśmy w sobie
upakowani w ciałach
choć wierzę, że ma to jakiś cel
minimalni cieleśnie z duchem tytana

Gepetto wziął mnie za rękę
przeprowadził przez życie
pokazał z kim przystawać
i jak tutaj istnieć
wskazał palcem na akwarium
powiedział, że tam żyją ryby
wskazał niebo i ziemię
nazwał je umysłu granicą
wspomniał też o emocjach
jakimi darzyć powinienem ludzi
o relacjach moich z Nim
które niewidzialności dłoń pokryje
prosił bym pamiętał
i szepnął Mu słówko do poduszki
jak wiele mój umysł szlaków tych pozacierał
wiem teraz gdy żyję już sam
nie czuje jego uścisku w mej dłoni
szept też ustał
idę i wspominam, jakby był to sen
czy to na prawdę Ty prowadziłeś mnie?
czasami wątpię w to
chciałbym odnaleźć choć jeden znak
że nasza przyjaźń nie zaginęła
a Ty czekając wypatrujesz jak idę przez świat 

nie bez powodu Nil jest tak ogromny
rzeki ziemskie płyną wartkim prądem łez
egipskie piękności to przecież groby
lecz nie tylko faraonów 
a także ludzi młodych i zniewolonych
w moim sercu mieszka Indianin 
z białym pióropuszem a jego serce
już dawno zrosło się ze sztyletem
on bije kłosem by nauczać pobratymców
otwiera ręce w geście przyjaźni
nie prosi o wiele
chce tylko porozmawiać i dać Ci schronienie
ptak, który dopiero co rozpoczął swój lot
zdjęty został ołowianą kulą
jego skrzydła objęły grunt
jakby w geście pożegnania ukochanej ziemi
istota, której życie odebrano
by kto inny mógł zająć jej miejsce
ewolucjonizm skrapla wszystko krwią
chrzci nas jak kapłan wodą święconą
ludzkość wzrasta na podatnym gruncie
odżywia się szczątkami poprzednich tubylców
jest pasożytnicza bo pochodzi od zwierząt
i choć kły stępione to wciąż spływają jagniąt duszami
w odległej przeszłości 
oddał za mnie życie pewien człowiek
nie znam jego imienia lecz zbudowałem mu pomnik
jest mną a ja staram się by żył miłością
dlatego podaruje mu najwspanialszy prezent
ukocham polny kwiat i nadam dniom i nocom nazwę
wszystko będzie jednym i tym samym
życiem, które już kiedyś widziałem
gdy odwiedzałem w snach Boską wyobraźnię

w klatce o kształcie klepsydry
na ziarnach piasku
jest biały ptaszek
który patrzy na otwarte drzwiczki
jest czymś więcej niż ziarnem
gdyż może wznieść się i wylecieć
opuścić klatkę na zawsze
lecz wąski przesmyk nie przepuści
jego filigranowych skrzydeł
jest coś w tym niezwykłego
że istocie, której nadaje się wolność
nie daje się również ostrego dziobu
którym mógłaby powykrzywiać pręty
i wylecieć do od dawna wypatrywanego
Rajskiego ogrodu

Nadaję Ci tę ranę
jako Twoje piętno człowieku
będziesz teraz gorszy od innych
ponieważ ona będzie Twoją słabością
będziesz odczuwał ból
kiedykolwiek zadrze o nią
Twoja szata
lecz powrócisz do tej chwili widząc krew
stanie się ona Twoim zbawieniem
gdyż przypomni Ci
o czasie gdy zgrzeszyłeś
i podniosłeś się z grzechu
da Ci stokroć razy więcej
niż jakiekolwiek wspomnienie
w swej ułomności przez nią sprawionej
nie odczujesz radości wśród ziemi
ale spełni ona swoje zadanie
gdy dotrzesz w końcu do właściwej bramy

będzie ona Twoim znakiem pośród czasu
jedynym cudem, którym Cię obdaruje
stanie się grzmiącym rogiem
a wtedy odnajdziesz drogę i przyjdziesz do Mnie

jestem brakującym atomem
tym, który zawiera rozum
poszanowanie i zdziwienie
beze mnie nie ma mądrości
chwil prawdziwych i radosnych
to ja decyduję o poznaniu
tworze rzeczy nieskończenie wielkie
dzięki mnie można mówić o miłości
a na imię mam wspomnienie